Ausstellung "Zeitlinien"

Werken van Billi Thanner. Kunst in het kabinet: Madita Kloss

Duur van de tentoonstelling: 2 maart tot 6 april 2026
Openingstijden: Zondag van 14.00-17.00 uur en maandag van 12.00-15.00 uur

BILLI THANNER „Tijdslijnen“
Internationaal bekend werd Billi Thanner onder andere met de „Hemeltrap“, die in Wenen, Münster en Parijs grote aandacht trok. De installatie grijpt het oudtestamentaire motief van de verbinding tussen hemel en aarde aan en ontwikkelde zich tot een symbool van hoop en vrede. Met „Infinity of Light“ realiseerde ze in december 2025 haar tot nu toe meest monumentale project in de publieke ruimte bij de Votivkerk in Wenen. Een liggende acht, het teken van de oneindigheid, spande zich op ongeveer 99 meter hoogte tussen de torens van de neogotische kerk. Ook hier wordt licht een spoor, een verbinding van tijd, ruimte en verbeelding. „Tijdslijnen“ is meer dan een ruimte-innemende neon-setting. Aan het begin van haar pad als kunstenares, zoals Thanner zelf beschrijft, interesseerde ze zich nooit voor het moment op zich. Haar aandacht ging altijd uit naar de tussenruimtes, die frequenties tussen twee toestanden, wat er gebeurt wanneer schijnbaar niets gebeurt. Deze tussenruimtes begrijpt ze niet als leegte, maar als zones van het Nog-niet-vormgegeven, als gebieden waarin iets al voelbaar bestaat, voordat het zichtbaar wordt. Het moment tussen twee gedachten, tussen waarneming en betekenis, daar ontstaat voor haar realiteit. Deze houding beïnvloedt ook de tentoonstelling in de Galerie Schloss Parz. De neonlijnen zijn geen begrenzingen, maar waarnemingssporen. Ze tonen geen dingen, maar overgangen. Ruimte ontstaat niet uit volume, maar uit relaties tussen: nabijheid en afstand, herinnering en verwachting, het verleden en de intuïtie.

Tijd als toestand
Vroeg besloot Thanner alles in het nu te situeren: het verleden was niet meer leefbaar, de toekomst slechts verbeelding. Er bleef een veld van overlappen over, dat ze aanvankelijk als lijnen en laagjes op doek schilderde, zonder te weten dat ze tijd zelf probeerde te vatten. Tijd begrijpt ze niet lineair, maar als een verschuivende toestand. Haar werken houden de tijd niet vast, maar maken haar onstuitbaarheid voelbaar. Licht wordt daarbij centraal, wat we zien, is altijd al voorbij, zelfs het zonlicht bereikt ons met vertraging. Grieskirchen, februari 2026 In de tentoonstelling komen voor het eerst een vroeg doek en een nieuw ruimtelijk werk samen. „Voor mij is dat geen tegenstelling, maar dezelfde gedachte in twee toestanden: vroeger geschilderd, vandaag in de ruimte“, aldus de kunstenares. Tijdslijnen verschijnen niet als afbeelding, maar als spoor: als datgene wat blijft. Zo draaien Thanners werken om identiteit en zichtbaarheid. Neon is tegelijkertijd emotioneel geheugen en politiek teken. Uit de spanning tussen persoonlijke nabijheid en publieke instelling ontstaat een energie die de ruimte en de waarneming activeert.

Kunst in het kabinet:
MADITA KLOSS „De eerste zus“ Met een diep persoonlijke vertelling betreedt Madita Kloss de Galerie Schloss Parz. Haar tentoonstelling in het kabinet met de titel „De eerste zus“ is gewijd aan de herinnering aan haar overleden zus. In het centrum verschijnen de drie zussen, terugkerend als een innerlijk beeld dat zich niet laat verdringen, zwevend tussen het verleden en het mogelijke. In haar werken stelt Kloss de vraag wie de zus vandaag de dag zou zijn, ze voelt die mogelijkheid na, tast naar haar verlangens, schetst in subtiele aanwijzingen de contouren van die wereldreis die ooit als belofte in de toekomst lag. Op deze manier verzet Kloss zich tegen het vergeten: rustig en reflectief, met een duidelijke beeldtaal die persoonlijke rouw omzet in een ontroerende en tegelijkertijd materieel gefundeerde artistieke confrontatie. Tegelijkertijd wijdt de kunstenares zich aan het tastende leren van een verzoenende omgang met de dood en de stille aanvaarding van het verlies. Haar beelden vertellen hoe pijn langzaam verandert, hoe uit rouw een subtiele vorm van nabijheid ontstaat. In deze stille beweging ligt een behoedzame verzoening met de eindigheid, die niet vergeet, maar bewaard.